من در این خلوتِ خاموش سکوت اگر از یادِ تو یادی نکنم ،می شکنم ... " سهراب سپهری "

پاییز که برسد خواهم رفت ...

ای خواجه چه جویی ز شب قدر نشانی هر شب شب قدر است اگر قدر بدانی

اردیبهشتیم ... اما پاییز که برسد خواهم رفت ... " سعید داوری "

چو بستی در بروی من به کوی صبر رو کردمچو درمانم نبخشیدی به درد خویش خو کردمصفائی بود دیشب با خیالت خلوت ماراولی من باز پنهانی ترا هم آرزو کردم

دییرم قبری قازان کاش یورولوب بیر دایانیدیکفنیم گئج یتیشیدی جسدیم بیر یوبانایدیکفنی بوکمه میش ای گول یتیشیب سنده گلیدینانتظاردان یومولان گوزلرمی سنده گوریدین

من از روییدن خار سر دیوار دانستمکه ناکس کس نمی گردد از این بالا نشستنهامن از افتادن نرگس به روی خاک دانستمکه کس ناکس نمی گردد از این افتان و خیزانها

... چیزهایی هست که نمی دانم .می دانم ، سبزه ای را بِکَنَم خواهد مـُـرد .می روم بالا تا اوج ، من پُر از بال و پرم .راه می بینم در ظلمت ، من پُر از فانوسم .من پُر از نورم و شنو پُر از دار و درخت .پُرم از راه ، از پل ، از رود ، از موج .پُرم از سایه ی برگی در آب :چه درونم تنهاست . ( سهراب سپهری )

به کجا چنین شتابان ؟ گون از نسیم پرسید دل من گرفته زینجا هوس سفر نداری ز غبار این بیابان ؟ همه آرزویم اما چه کنم که بسته پایم به کجا چنین شتابان ؟ به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم سفرت به خیر ! اما تو و دوستی خدا را چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی به شکوفه ها به باران برسان سلام ما را "م...

اوست نشسته در نظر من به کجا نظرکنم اوست گرفته شهر دل من به کجا سفر برم "مولانا"

نه همين غمكده، اي مرغك تنها قفس است گر تو آزاد نباشـي همه دنيا قفـــــــس است تا پر و بال تو و راه تماشــــــا بســـــته است هر كجا هست، زمين تا به ثريا قفـــس است تا كه نادان به جهــــــــــــان حكمروايي دارد همه جا در نظر مردم دانا قفـــــــــس است. "فريدون مشيري "

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم ناز بنیاد مکن تا نَکَنی بنیادم می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم زلف را حلقه مکن تا نَکُنی در بندم طره را تاب مده تا ندهی بر بادم یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم قد برافراز ...