پشت كاجستان برف. برف، یك دسته كلاغ. جاده یعنی غربت. باد، آواز، مسافر، و كمی میل به خواب. شاخ پیچك و رسیدن و حیاط. من، و دلتنگ، و این شیشه ی خیس. مینویسم، و فضا. مینویسم، و دو دیوار، و چندین گنجشك. یك نفر دلتنگ است. یك نفر میبافد. یك نفر میشمرد. یك نفر میخواند. زندگی یعنی: یك سار پرید. از چه دلتنگ شد...

چو کــــــس با زبان دلم آشنا نیستچه بهتر که از شکوه خاموش باشمچو یاری مرا نیســت همدرد ، بهـــترکه از یاد یاران فراموش باشــــــــــم دکتر علی شریعتی

اگر پاییز نبودهیچ اتفاق شاعرانه ای نمی افتادنه موسیقی باد بودنه سمفونی کلاغهانه رقص برگو منهیچ بهانه ای برای بوسیدن تودر این شعر نداشتم ... "بهرام محمودی"

جز روزگار من همه چیز را سفید کرده برف." شمس لنگرودی "

نه من آنم که زفیض نگهت چشم بپوشم نه تو آنی که گدا را ننوازی به نگاهی!در اگر باز نگردد نروم باز به جایی...پشت دیوار نشینم چو گدا بر سر راهی!کس به غیر از تو نخواهم چه بخواهی چه نخواهی باز کن در که جز این خانه مرا نیست پناهی...

آرزویم اینست آن قَدَر سیر بخندی که ندانی غم چیست .